Wielki Piątek w Kościele katolickim jest dniem upamiętniającym mękę i śmierć Chrystusa na krzyżu. Jest to jedyny dzień w roku, kiedy nie jest sprawowana msza święta, tylko na zakończenie liturgii Męki Pańskiej udzielana jest Komunia święta. W piątek po południu
we wszystkich świątyniach katolickich odprawiana jest wielkopiątkowa Liturgia Męki Pańskiej. Centralnym jej wydarzeniem jest adoracja Krzyża. Po liturgii Krzyż zostaje w widocznym i dostępnym miejscu, tak by każdy wierny mógł go adorować. Jest on aż do Wigilii Paschalnej najważniejszym punktem w kościele. Ostatnią częścią liturgii Wielkiego Piątku jest procesja do Grobu Pańskiego. Na ołtarzu umieszczonym przy Grobie lub na specjalnym tronie wystawia się Najświętszy Sakrament w monstrancji okrytej białym przejrzystym welonem – symbolem całunu, w który owinięto ciało zmarłego Chrystusa. W wielu kościołach przez całą noc trwa adoracja.
Liturgii w katedrze w Żywcu przewodniczył ks. bp Roman Pindel, który w homilii zachęcał nas do częstej adoracji krzyża Chrystusa. Jednocześnie wyjaśniał, że szacunek krzyża ma sens jeśli na nim wisi Chrystus. Sam krzyż bez Chrystusa to jedynie szubienica i wizerunek haniebnej śmierci. Zaś krzyż, na którym cierpi nasz Odkupiciel to znak miłości Boga do człowieka. Całujemy go i czcimy ze względu na to, że jest na nim nasz Zbawiciel.
